Geçen hafta bir öksürüğe tutuldu ve hala geçmedi. Bugün tam bir hafta oldu şuruplara devam ettiğimiz halde fayda görmedik. Öksürük epey yumuşamış durumda ha çıktı ha çıkacak gibi duruyo. Ne mi? Balgaaaam :)) Bi çıkartsa rahatlayacak yavrum ama çıkartamıyo. Çıkartmaya çalışırken kusar gibi yapıyo yine de çıkartamıyo. Bakalım daha ne kadar sürecek... Bu aralar yeni resim ekleyememin sebebi Erenay'ın kıpır kıpır olmasıdır. Hiiiç yerinde durmuyo, bi poz bile çekemiyorum sürekli hareket halinde. Eee tabi o hareket ederken evdeki herşeyde hareket ediyo. Koltuk minderleri, sehpa vb üzerindeki örtüler, dolap ve çekmecelerin içindeki herhangi şeyler... Bi anlık boşluğumu buluyo ve bi bakıyorum Erenay ya pencerenin mermerinin üstünde (pencereye tutunarak boydan boya geziyo) ya bi kova vs birşey bulmuş ters çevirmiş üstüne çıkmış biryerlere yetişmek için parmak ucunda duruyo ya da salondaki cam yemek masasının üzerine çıkmış ayağa kalkmaya çalışıyo... Yani göz kırpamıyorum desem yeridir... Bigün mutfağa gittim dakika geçmeden geri geldim ve benim yaramaz oğlumu yemek masasının üstünde buldum. Bi an napacağımı şaşırdım, kızsam tekrarlıycak biliyorum hiçbişey söylemeden yanına gidip yere indirdim. Biraz kızdı niye keyfimi bozdun der gibi. Ben arkamı dönmeden tekrar çıktı. Ben kızdım o çıktı derken baktık ki bu sıkça tekrarlanıyo, kafa göz patladıktan sonra kaldırmanın bi anlamı olmaz diye şimdiden camı çıkarttık. Bu sefer de camı koyduğumuz vitrinin arkasına girmeye çalışıyo giremeyince de sinirlenip tekmeler atıyo. Vay efendim neden kaldırmışız camı diye yeri göğü inletiyo sıpa. Birileri de biblo diyo benim yaramaz oğluma... Hadi buyrun gelinde biblo görün...

Bu bayram epey gezdik ailecek. Diğer bayramlarda fırsat bulup gidemediğimiz yerler vardı. En çok istediğim teyzemlere gitmekti ve nihayet gidebildik. Erenay gittiği yerlerde önce biraz çekinik kaldı sonra bir açıldı pir açıldı yavrucum. Teyzesinin kızı Yaren'le, teyzemlerde ise Yiğit ve Mehmet'le (kuzenlerimin çocukları) top oynadılar. İlk defa Erenay'ı başka çocuklarla oynarken gördüğüm için sevindim. Birde arkadaşımın oğlu Onur'la koşuşturmaca yakalamaca adını verdiğimiz sürekli çığlık atarak oynadıkları bir oyun vardı. Nefes nefese kalıyorlar ama yinede birinden biri pes etmiyodu, çok güldük :)) Onur Erenay'dan tam 6 ay büyük ama bu 6 ay çocuklarda ne kadar çok farkediyormuş onu gördüm. Bayram tatili süresince babasıyla sürekli oyunlar oynadılar ve kucak kucağa uyudular. Beni unuttu bile diyebilirim yani. Tatil bitti ve babasıyla nasıl veda edecekler diye düşünürken anneanne ve dedemiz geldi :)) Onlarla da arası çok iyi, sürekli dedesinin omuzunda gezdi. Ama şimdi herkes gitti ve biz kaldık başbaşa. Dün çok sıkıldı dışarı çıkmak istedi ama hava çok soğuk dışarı çıkılacak gibi değil. Şimdi ise sürekli klavyeye vurarak benim yazı yazmama engel olmak istiyor... Canım oğlum benim her nekadar yaramazlık yapıp bizi çoook korkutsanda seni çoook seviyoruz... Not: Yaramazlıklarını bilahare yazacağım...

Bu ayakkabı dolabı mutlaka hergün en az 1 kez aşağıya iner, hiiiç şaşmaz...

Geçen sene bugün 6 aylık minik bir sıpaydı ama şimdi kocca delikanlı oldu benim oğlum...

Canım arkadaşım can dostum benim. O sardı beni bu işe ama benden çok kendisi uğraşıyo... Canım benim bütün emeklerin ve katkıların için, benim bütün sorularıma, sabır taşırıcı olsalar da hiç düşünmeden ve büyük bir sabırla cevap verdiğin için ve ve ve oğlumun Blog'unda benden çok uğraştığın için sonsuz teşekkür ederim...
Sevgilerimle...